2de reisverslag Hehe, terug in Kathmandu. De zon schijnt, 't is hier lekker warm en er hangen stadsgeluiden in de lucht. Na 10 dagen in de koude bergen doet dat deugd. We hebben hard gestapt, de matraskes waren nog altijd even dun en de WC's even vies, maar de natuur was prachtig: mooie bossen met mossen in alle structuren en kleuren - die alle bomen een beetje een dierlijk tintje gaven, ahw een vachtje tegen de kou, maar waarvan wij op tijd en stond ook dankbaar gebruik maakten als 'vochtig doekje', als de nood het hoogst was - besneeuwde bergtoppen en valleien met bamboe, rodedendron (= de nationale plant hier), bananenbomen en ontelbaar veel waterstroompjes... We hebben ook wel een dagje plat gelegen, geveld door darmprobleemkes... Maar dan was er dat net iets comfortabelere guesthousje, waar we vanop de "sofa", achter 't glas in 't zonneke wat konden liggen doezelen en de huiselijke bezigheden gadeslagen. Uitgerust en opgeknapt konden we dan de volgende dag onze tocht verderzetten. Die dag, aan een 'stupa' (= bouddhatempeltje) bovenop nen berg, ontstond het verhaal van 'bruisende bever' en 'genietende okapi' (die voor de gelegenheid werd omgedoopt tot 'borrelende okapi'). U raadt het al: hoewel we ons fysiek al een pak beter voelden als 2 dagen voordien, was er toch nog iets ni helemaal ok met ons darmkes en moesten we regelmatig stoppen of vertragen om hier of daar 'een hoopje mest achter te laten' of een vleugje 'gezonde boerenbuitenlucht' te produceren (mijn excuses voor dit onsmakelijke onderwerp, beste dames en heren, maar de stoelgang is, zoals u misschien weet, een van de meest besproken onderwerpen onder beginnende reizigers...) Onzen drager begreep er niks van toen we erop stonden dat hij voor ons ging lopen, maar het was voor zijn eigen goed. (We waren uiteindelijk toch verplicht om nen drager mee te nemen, vanwege een verandering in het beleid hier, maar zo erg vonden we dat uiteindelijk niet, want 't was nen hele, rustige, lieve man.) We gaven onderweg de A-vlaggetjes een plaatsje onder de zon, nl. aan het heilige Gosainkundmeer (zie foto), gooiden een symbolische sneeuwbal (zie foto) op het hoogste punt (4600 m) - en kregen toen goesting in meeeer! Familie feest, skiet ze van 't jaar he!). Toen konden we eindelijk aan de afdaling beginnen, hoewel je dat hier ni te strikt moet nemen, want het gaat hier overal nogal stevig in ups and downs, maar toch, het ergste was voorbij, de tongen kwamen losser en we kregen herhaaldelijk de slappe lach over elkaars uitspraken en klederdracht (zie foto's : links: Pientere Patricia En deze foto van Domme Dirk brengt ons dan terug naar de dagen voor onze trektocht in en rond Kathmandu, alwaar Ian volledig van look veranderde met zijn nieuwe blitse bril (ikzelf waagde me echter niet in Pientere Patricia-outfit op de Kathmandu'se straten). Kathmandu is echt een zalige stad. Ian vertelde jullie al over alle heerlijke eetstalletjes, de Snowman met de goei koffiekes en taarten, hmmm... Ook Bakhtapur veroverde ons hartje: een middeleeuws aandoende stad waar de tijd is blijven stilstaan en de mensen, tot mijn groot jolijt, volgens een goed geheim gehouden recept ambachtelijke yoghurt bereiden, waarvan er liters in onze buik verdwenen. Maar dat was niet het enige dat ons daar in vervoering bracht: te zien hoe dagelijks leven en religie (hindoeisme) daar nog met elkaar verstrengeld zijn, was gewoonweg ontroerend. 's Morgens vroeg staan de mensen daar op en beginnen elks hun eigen persoonlijke ritueeltjes uit te voeren, zoals wat rijst op een paaltje plakken dat midden op de autovrije straat staat, daar wat bloemblaadjes over strooien en er 1 maal rondlopen in de richting van de klok. Of ze begeven zich naar 1 van de burning gaths (crematieplaatsen) aan de rivier en besprenkelen daar alle lingams met water te besprenkelen terwijl ze de hele tijd 'ohm'-mantras murmelen. Ongelofelijk, ik moest er echt letterlijk een traantje bij wegpinken, want da kennen wij ni meer, he meneer. Btw, een lingam is eigenlijk een fallussymbool, maar verder zijn ze wel zo preuts als wat en is zelfs een blote schouder completely not done. Met het 'ohm'-geluid hadden we trouwens voordien al kennis gemaakt, in het Sadhana yogacenter: een heerlijke plek waar we na onze eerste trektocht zijn gaan uitrusten en genieten van wat pure verwennerij (zie foto mudmask). Ziezo, ondertussen zitten wij in het bruisende en verwesterde Bangkok (wat een cultuurshock na Kathmandu!) en proberen hier te beslissen of we al dan niet een fiets zullen kopen om daarmee verder te reizen door Myanmar en Thailand en Laos...