INDONESIE

De herkenningsfase

Terug in Azie… Verwonderd over hoe de smaken, sensaties, geuren, geluiden en kleuren van zo’n vreemd continent toch zo herkenbaar kunnen zijn:

VOELEN

- je oververhitte lijf kunnen afkoelen met een zalig koude douche.

- het zweet in stroompjes van je billen voelen druppen als je staat te onderhandelen met de bemo-driver.

- geen WC-papier, maar terug een bakje met water om je mee te 'verfrissen' na een bezoekje aan de plee.

- eventjes duizelig worden als je te snel rechtstaat.

- de moeilijkheid om uit te zoeken wat de beste / goedkoopste manier is om van A naar B te gaan...

HOREN

- hanen die je op onnoemlijke ochtendlijke uren uit je slaap kraaien.

- het geluid van vegende bezempjes 's morgens.

- mensen die constant 'taxi' of 'transport, yes, ok?' roepen.

- de rustgevende gekkogeluidjes 's avonds in je slaapkamer.

- de hindoemuziek die overal uit de winkeltjes opstijgt.

- oude kletterende brommertjes overal.

- de bezwerende gonggeluiden tijdens een begrafenisceremonie...

ZIEN

- vrouwtjeshonden met uitgelebberde buiken en tepels van het grootbrengen van hun laatste generatie nieuwe straathonden.

- de avondzon die door de rokerige lucht rond tempels in straatjes en bomen in parkjes schijnt.

- tempeltjes en offerplaatsjes, maar dan zonder godenbeelden deze keer, want de hindoes hier geloven dat er naast Vishnu, Brahma en Shiva (en alle ontelbare andere goden), ook 1 opperwezen bestaat, dat je niet kan benoemen, noch afbeelden.

- de superprimitieve eetstalletjes langs de straatkant.

- menukaarten met grappige fouten (ze kunnen hier de ‘f’ niet uitspreken, wat leidt tot zowel gesproken als geschreven ‘kopi’, ‘pried pish’ en ‘pree breakpast’).

- exotische planten, die bij ons met moeite overleven als kamerplant, maar hier overal weelderig in het wild groeien : alle soorten varens, frangipani-, bananen- en palmbomen.

RUIKEN EN PROEVEN

- elke morgen vers exotisch fruit als ontbijt, en verse fruitjuices wanneer je maar wil.

- de lucht die zwaar is van geuren: regen op warm asfalt, wierook, kruiden, ...

Opnieuw onzen draai vinden

Ondanks alle herkenning moesten we na 3 maanden toeren in het pure, zuivere Nieuw-Zeeland toch terug eventjes onzen draai en het juiste ritme vinden. Net als een hond die een aantal maal ronddraait in z'n nest voor hij gaat neerliggen, moesten wij ook eerst even rondtoeren en verkennen voor we beseften wat we nu eigenlijk wilden doen, zo terug in Azie…　

Een aantal interessante confrontaties brachten ons al iets dichter bij de ontknoping:

- de scam-madam in Kuta:
we zegden haar op vriendelijke doch kordate wijze eens goed ons gedacht over haar vorm van toerisme... en lieten haar verbouwereerd achter met een bon van 7 euro in onze handen om te spenderen in de plaatselijke supermarkt...

- Ubud's spi-ritueeltjes:
we maakten kennis met de gastvrouw van onze homestay die elke morgen haar hindoeistische offergaveritueeltjes deed en overal wierookstokjes, bloemblaadjes, plakjes rijst op kleine vierkante stukjes bananenblad achterliet, en vroegen ons Paul-Jambersgewijs af... 'Wat drijft die dame toch?'

- batik 'coca-cola' in Lovina:
met de brommer reden we naar een vrij toeristisch, doch momenteel zo goed als uitgestorven kustdorp (de Balibommen laten hier nog steeds hun sporen na) - daar liet ik me verleiden tot de aankoop van een gebatikte sarong... waarvan de kleuren al uitliepen en werden weggespoeld met het water van een eerste wasbeurt: 'batik coca-cola', noemen ze dat hier...

- afdingen in Singaraja:
in onze schurftige reizigerstenue kwamen we met ons brommertje aan in Singaraja en probeerden daar af te bieden op een poepsjieke bungalow op het strand in 1 van Singaraja's talrijke luxeresorts... en moesten met de staart tussen de benen afdruipen - we vonden toen slaapplaats in een veel minder omhooggevallen alternatief: Amed, een schattig vissersdorp dat nog door het massatoerisme moest ontdekt worden, en waar we voor de eerste keer frietjes gebakken in kokosolie aten (njammerdenjam, thuis ook 's uitproberen)...

- feest en poëzie in Tirtta Gangga:
in een voormalige badplaats van de keizer leerden we Bob en Yuli, 2 jonge kunstenaars, kennen; ze troonden ons mee naar een geboortefeest, waar veel gelachen, gedanst en palmwijn gedronken werd - en wij raakten in vervoering van Yuli's Indonesische poëzie (hoewel we er toen nog geen snars van begrepen: zijn gedichten kregen voor ons pas betekenis nadat we ze, later, naar het Engels hadden laten vertalen door onze vrijwilligers-collega's in Ubud).

Een klein gedichtje, als ode aan Yuli:

ON BEHALF OF HOPE

Thousands of my wildnesses.

Have sunk on the pond of your eyes.

Ship of a soul encrusted with corals.

That smile
Inviting to sing throughout the silence
Embracing all of my flaws

Your peace feeds my regrets

A beautiful innocence leans on me

For looking into the mirror thousands of times -

I really do cherish you.

- de 'Marokkaan' van Gili Air:
we namen de boot van het hindoeïstische Bali naar het islamitische Lombok en leerden dat zelfs de islam in Indonesië een beetje 'zen' is: iedereen belijdt zijn geloof zoals hij het wil, hoofddoeken en moskeebezoekjes zijn niet verplicht en ook een pintje of cocktailtje nu en dan is toegestaan... We nicknameden onze ruimdenkende gastheer 'de Marokkaan' - naar anologie met onze gastvrije buurman in Borgerhout (die we by the way heel lang 'Mohammed' genoemd hebben, maar die eigenlijk 'Abdelzak' heet - 't is maar dat u het weet) -, schoten wat videomateriaal voor de toekomstige trouwers (Bie en Pie, jullie hebben die van jullie nog tegoed, hopelijk arriveert hij nog met de postpakketten!) en achtervolgden zeeschildpadden met onze snorkels...

Toen kwam de crisis...

Hoewel Indonesië's exotisme ons wel kon bekoren, begon het na 3 weken te hebben rondgetoerd en de toerist te hebben uitgehangen toch te knagen: het werd dringend tijd om eens werk te maken van dat vrijwilligerswerk waar ik al jaren van droomde en dat er na acht maanden reizen nog steeds niet van gekomen was...

Toch nog is ene keer goe zot doen...

Als afsluiter van ons 'toeristenbestaan', deden we toch nog ene keer goe zot en beklommen de Rinjani-vulkaan op Lombok, samen met

- Anne (een Franse, benijdenswaardig luchtige en positief ingestelde NGO-werkster),
- een door een vorige tour volledig getraumatiseerde gids (er was een vorige keer eens een net iets te dappere Canadees naar beneden gedonderd)
- en nog een schattige 16-jarige gids-in-opleiding die, toen hij Anne en mij zag twijfelen of we in onze kleren of in onze sarong een warmwaterbad zouden pakken, ons in z'n beste Engels geruststellend toesprak: 'don't worry, you can go sexy...'

Na 2 zo goed als slapeloze nachten bereikten we met een enorme krachtinspanning (Ian was zo ziek als nen hond en moest noodgedwongen onderweg hier en daar 'pakketjes' achterlaten) op de 2de ochtend toch de top van de vulkaan en genoten er van een prachtig vergezicht. 't Was er één van 'Waw, ongelofelijk, maar wat mij betreft op deze reis toch wel de laatste zware laatste klim...'

La douce Anvers...

Ondertussen groeiden tijdens 'de crisis' toch ook een beetje de heimweegevoelens naar Antwerpen. Om u een idee te geven van wat een lange-reiziger zo allemaal mist aan Antwerpen: de BBQ'kes aan de Scheldebocht, het Afrikaans dansen, de Zeezichtterraskes, de koffiekoeken van de Lietaer, de rommelmarktjes op de Dageraad, de zaterdagmorgenden in de Wereldwinkel, ons eigen ijskast vol lekkers, de babbeltjes met vrienden en -innen, in ons vuil werkmanskleren iets gaan kopen bij de Marokkaanse Doe-het-zelver, een filmke zien vanuit onze zetel, de goei dansfeestjes, Ingrid van de buren die door ons brievenbus staat te gluren (hihi), ... en noem maar op.

Weer op het goede pad

Maar heimwee krijgen als je nog meer dan 2 maanden te reizen hebt, is geen goed idee. Dus we besloten dat het echt tijd werd om onze reis een andere wending te geven. Azië verdiende het om na al die maanden iets van ons terug te krijgen en dus hielden we onze fingers crossed voor dat vrijwilligersproject in Ubud, waar we twee weken voordien onze kop eens hadden binnengestoken en waar we alletwee direct een goei gevoel bijhadden. Alleen stond er nog niets op papier en was ons nog niet veel uitleg gegeven. Na een aantal dagen moreel wroegen met 'willen we de echte die-hard vrijwilligers experience of houden we het gezellig?', lieten we een ander project, met straat- en weeskinderen in Jakarta, schieten en kozen voor het gezellige project in Ubud... en we hebben er geen moment spijt van gehad.

Het werd een maand vol inspirerende ontmoetingen

- denktank Chakra:

Zijn enthousiasme en gedrevenheid werkten aanstekelijk, maar we moesten ons wel even aanpassen aan zijn leuze 'het proces is belangrijker dan het resultaat'... De windmolen die mest moest roeren, stond na 5 dagen knutselen zo scheef als de toren van Pisa, maar hij draaide, of soms toch een beetje (als het héél hard waaide) en wij waren weer een illusie armer en een ervaring rijker...

- wijzeTaka:

In harmonie met zichzelf en de wereld, straalde ze zo'n levenswijsheid uit en rust uit dat ik heel nieuwsgierig werd naar haar kracht en besloot te proberen me een aantal van haar ideeën eigen te maken (niet te veel denken, maar vooral op je gevoel afgaan, dat je van geven en lachen positieve energie krijgt, je je eigenlijk nooit zorgen hoeft te maken, je van positief denken veel gelukkiger wordt, je je niet te veel aan materie moet hechten - want dat is vergankelijk, enzovoort). Dingen die iedereen eigenlijk al lang weet, maar waar wij als westerling gewoon geen tijd voor maken om bij stil te staan. Misschien klinkt dit allemaal ongelofelijk zen en ik moet toegeven dat het in Azië een pak makkelijker leek om haar filosofie in praktijk te zetten, maar ze werd voor mij alleszins een verfrissende en hartverwarmende bron van inspiratie...

- filosoferende Jorge:

Onze Portugese vrijwilligerscollega Jorge was niet echt een doener, maar wel een denker-filosoof-man-van-het-woord :-) : terwijl wij rijstvelden stonden om te ploegen, kon hij ons uren entertainen door gewoon oeverloos te staan kletsen over vanalles en nog wat... en zo leerden we dat je van mensen niet moet verwachten wat ze niet zijn, maar ze moet apprecieren om wat ze wel zijn... 'k Heb 'm al gemist...

- Agung met de wonderhanden:

Hij gaf ons een paar zeeeer deugddoende massages, bracht me de aller-beginselen van reiki bij en deed ons nog maar eens versteld staan van hoe het werken met energie en spiritualiteit bij de Balinezen de natuurlijkste zaak van de wereld is.

- cultuurgoden Ketut en Dedi:

Als danslerares en muziekleraar voerden zij ons mee door het sprookjesland van de Balinese cultuur: Ketut leerde me de welkomstdans aan, Dedi gaf ons een paar goeie tips i.v.m. Balinese muziekoptredens en op hun aanraden woonden we zelfs een 5 uur durende voorstelling bij met... black magic!

- Er was ook nog Sayu die ons een keilekker cacao-kokosdessert leerde maken en elke week op het biomarktje in Ubud de producten van op de permacultuur demo-site verkocht, Papu die ons (als 45-jarige begeleider van gehandicapten) meetroonde naar de discotheek, Mariska en Hendrik die hemel en aarde verzetten om onze vlucht naar Jakarta uit te stellen, zodat we toch aanwezig konden zijn op hun afscheidsfeestje, Jamie de gekke couchsurfer, enz.

We naaiden gordijnen, knutselden windmolens, ploegden rijstvelden om, graafden greppels, leerden rijst planten en werden in deze drie weken bij IDEP ontegensprekelijke voorstanders van 'permacultuur' en 'self-sufficiency', zaken die we u heel graag eens toelichten wij een Belgische pint (of een biowijntje ;-)...).

Afsluiten in overvloed

Na afscheid te hebben genomen van Bali, vlogen we naar Java en logeerden daar bij Dave, een vrijgevige Australiër die verknocht was geraakt aan Yogyakarta en al jaren actief was in de NGO-wereld. Een pracht van een vent die met ons niet alleen zonder aarzelen zijn huis, motor en ijskast deelde, maar ook z’n levensgenietersvisie.

Met Dave's motor (Ian ontpopte zich in een mum van tijd tot een echte Hell's Angel) sjeesden we naar de Borobudur, deden daar vóór zonsopgang de spiraalvormige-5-km-in-wijzerzin-naar-de-top en vernamen van onze gastheer het echte verhaal dat achter deze boeddhistische tempel in moslimgebied schuilt, nl. dat Jakarta gaat lopen met alle inkomsten uit het toerisme, i.p.v. het geld te gebruiken voor de ontwikkeling van de streek... Hmm, een beetje een typisch Aziatisch fenomeen... Er is hier nog veeeel werk aan de winkel, maar de mensen laten hun hoofden er niet door hangen en blijven glimlachend door het leven gaan…

Ik laat jullie niet langer in spanning nu: hier zijn onze laatste…

Wist-je-datjes

Wist je dat ...

- je in Indonesië overal in de lucht vliegers ziet in alle maten en kleuren?

- vervelende Raymond van het Groenewoud met zijn zeemzoeterige ballades op onze I-pod vaak de meest romantische, gezellige en zelfs erotische momentjes kwam verpesten? ('oh nee, ni weer de Raymond!')

- er een overgangsceremonie bestaat voor jongens in hun puberjaren waarbij hun tanden worden bijgevijld? Lange tanden worden in het hindoeisme geassocieerd met driften en alle demonen worden dan ook met heel lange tanden voorgesteld...

- Ian na 'pompeloen' nu ook het nieuwe woord 'pragmantig' uitvond, naar aanleiding van de parmantige hostesses in de trein?

- er in het Indonesisch oneindig veel samenstellingen bestaan met 'selamat' ('goed')? Zo is goedemiddag selamat siang (letterlijk 'goed middaguur'), welkom selamat datang ('goed komen'), goede reis selamat jalan ('goed straat'), smakelijk selamat makan ('goed eten') en slaapwel selamat tidur ('goed bed'). Zalig gemakkelijk, eindelijk 's een Aziatische taal die we wel wat konden leren!

- er op Bali maar 4 voornamen in gebruik zijn die zowel voor mannen als vrouwen dienst doen? Het eerste kind wordt altijd Wayan genoemd, het tweede Made, het derde Nyoman en het vierde Ketut. En als er meer dan 4 komen, herbeginnen ze gewoon bij Wayan...

- de Balinese vrouwen ongelofelijk mooie, stevige, ronde borsten hebben, omdat ze hun borstspieren van jongsafaan vaak gebruiken voor het op hun hoofd tillen van zware manden met o.a. offergaven?

- wij drie postpakketten opstuurden vanuit Indonesie met nog keiveel foto's en soevenirs en die nog altijd ni zijn aangekomen?

- Ian op de Borobudur ongelofelijk veel succes had bij de Javaanse meisjes?

MONGOLIE

20 dagen geleden lieten we het lelijke en onsympathieke Ulaan Baatar achter ons en gingen we op pad naar het verre westen van Mongolie.

We huurden een supercamionette (een Russische UAZ Furgon, oorspronkelijk enkel gefabriceerd voor het Russische leger, maar nu ook massaal gebruikt in moeilijker te bereiken gebieden in Mongolie), kregen een chauffeur die zijn weg in deze uitgestrektheid kent, kregen ook een gids mee die voldoende Engels sprak, propten de koffer vol met droge voeding kassa 4, tentjes, slaapzakken en vurekes en even later tuften we samen met onze Borgerhoutse metgezellen Nick en Anja de weidsheid van Mongolie in.

Het is grappig hoe snel je in het platteland zit na de hoofdstad verlaten te hebben. En nadien kom je gewoon nooit meer een stad tegen. Hooguit een spookachtig dorp waar er gras groeit in de straten, iedereen zijn water haalt uit een waterput en je op zoek moet naar het plaatselijk winkeltje voor een oudbakken brood, een fles vodka of een pot namaakconfituur.

Het grootste deel van de trip brachten we al rijdend, hotsend, klotsend en bijna ook kotsend (tegelijkertijd lezen en rijden ging dus niet) door. Al na de eerste dag zagen we geen asfalt meer en reed ons buske over zandwegen met enorme putten, stenen, rotsen, zand, rivieren, enz. Allemaal heel tof, maar ook enorm vermoeiend. Maar op die manier kregen we natuurlijk wel behoorlijk wat te zien.

Zoals:
- onophoudelijke steppelandschappen
- enorm uitgestrekte vlaktes waar je met het busje doorheen rijdt en je je heel nietig voelt
- bergen in verschillende kleurtinten van bruin naar rood, roos, blauw...
- zot wegrennend vee
- frisse meren met of zonder muggen
- allemaal toffe beesten zoals yaks (we hebben er ook 1 gemelkt), kamelen, paarden, geiten en schapen, enorme roofvogels overal waar je kijkt en al die beesten lopen zomaar vrij rond (geen hekjes, draad of kotjes) en ze staan op de meest afgelegen en maffe plaatsen. Hoe vindt een Mongool in godsnaam zijn kudde vee terug?
- ovos (gebedsbergjes versiert met blauwe linten) op elk hoog punt of bijzondere plek. Voorbijgangers lopen hier 3 maal klokwijzerzin rond en offeren dan een fles vodka, een stuk kaas, een stel krukken, een aansteker, ...eender wat je op dat moment kwijt wil. Soms hadden die ovos wel wat weg van een plaatselijk stort.
- een reuzeduin van 200 km lang met een koppel kamelen erin en een schreeuwend kamelenjong (en echte traantjes he)
- duizenden gers waar we af en toe werden uitgenodigd op de thee, sliepen of airag (gefermenteerde paardemelk) gingen kopen
- een krachtige waterval waar we uren onze geimproviseerde vislijnen uitgooiden en uiteindelijk een povere 200 gram forel vingen (wel superlekker ter afwisseling van het dagelijkse schapenvlees/vet)
- het grootste kuuroord in Mongolie waar hordes zieke Mongolen voor een paar dagen kwamen logeren en voortdurend heet water dronken van verschillende bronnetjes (elke bron had specifieke geneeskrachtige werkingen, maar eigenlijk zijn alle bronnen gewoon afkomstig van 1 en dezelfde hoofdbron; erg grappig). Een verblijf aan dit kuuroord begon steevast met een bezoekje aan de plaatselijke dokter die dan een menu van te drinken bronnen opstelde, al naargelang je klachten.
- een badplaats in het midden van een woestijnachtig landschap (geen boom te bespeuren) en lichtjaren verwijderd van eender welke stad of dorp, waar de mensen op een strandlaken liggen te zonnen en in een meer zitten te plonsen, met 50 meter verder een kudde kamelen die hetzelfde aan het doen is.
- magische plekjes, zoals in een afgelegen vallei in het verre westen waar we logeerden bij een gerfamilie die de enige boom in de vallei voor hun ger hadden staan (hun kat sliep in die boom).
- massa's lege vodkaflessen die blinken in de zon en botten van dode geiten, kamelen en paarden, gedurende de ganse trip

Geretikette
In een ger heerst een welbepaalde gedragscode die je al doende aanleert.
Zo mag je bijvoorbeeld niet door de deur naar binnen gluren of op de drempel van de deur staan. Een ger betreed je in 1 vlotte, vastberaden beweging alsof je er al 100 keer geweest bent. En je gaat ook langs links binnen.
Slapen doe je in een ger met de voeten naar de deur, uit respect voor het altaartje dat meestal tegenover de deur staat.
Als het regent en ook op bepaalde dagen van de week mogen er geen melkproducten de ger verlaten. Als je paardemelk of kaas wil kopen, doe het dan op een hemelsblauwe en juiste weekdag.
Neerzitten doe je rechts van een persoon die ouder is dan jij.
Er wordt niet door de keuken gelopen. De keuken is een stoof in het midden van de ger met een houten stutpaal langs elke kant. Owee als je hier door passeert.

Nomadenbestaan
Mongolen die in een ger wonen en voortdurend met hun kuddes vee onderweg zijn, blijven gemiddeld 1 tot 2 maanden op dezelfde plek. Dan wordt de ger opnieuw opgetuigd en vastgemaakt op kamelen, paarden, yaks of een jeep en gaat de familie naar een volgende plek.

Wij hebben die 20 dagen ook als nomaden doorgebracht door in ons tentje te slapen (ook een keer in een ger).

Mongoolse cuisine
Mongolen eten vlees. Minstens 3 keer per dag. Ze trekken hun neus op voor groenten en vinden vegetariers erg bizarre mensen. Het vlees is zo goed als altijd schaap, waarvan 80% vet en 20% vlees. Verder wordt er heel de dag door melkthee en airag gedronken. Als je op de thee wordt uitgenodigd krijg je oud brood en gedroogde kaas aangeboden. Het went, maar na 20 dagen ben je blij dat je nog eens iets anders kan eten. Wij maakten vaak ons eigen potje klaar, om af en toe te ontsnappen aan de Mongoolse plattelandskeuken.

Bergtocht in het westen
In het uiterste westen zijn we 2 dagen de bergen ingetrokken. Echt enorm de moeite. Alleen al om er te geraken met het buske. Een kronkelend weggetje door canyons, riviertjes, over rotsen en zand. Het buske is 4 keer moeten stoppen met een oververhitte motor. Na 5 uren zwoegen hadden we de ger bereikt, vanwaar we de trektocht begonnen. We zagen sprookjesachtige rotsformaties zoals je die ook in Capadocie vindt, supermooie meren en in de verte bergen met sneeuw op.

Paardrijden
We zijn ook een dag gaan paardrijden. Het eerste halfuur verliep verdacht vlot en toen besliste mijn knol om mij eraf te gooien en heel de weg naar de vertrekplaats terug te lopen. De gids erachter aan. Na een uur, min of meer bekomen van de val en compleet ontnuchterd (smorgens vroeg opgestaan na een gezellig avondje met wat kampgenoten), stond de gids er terug met het paard en zijn we verder gegaan. Wel een fijne tocht. De dagen erop stijf geweest op plaatsen waar ik niet wist dat er spieren zaten.

De tijd voor een verslagje is weer gekomen: hij vliegt, veel te snel. We kunnen er niet onderuit, zelfs hier niet. Hem te doen stilstaan lukt nog het best ver weg van alle backpackers en (on)beschaafde stadjes, in de stilte en rust van de Nieuw-Zeelandse natuur...
NIEUW-ZEELAND
Na Azie, een wereld van verschil...
Aangekomen in Auckland, voelden we ons...
- twee wilden in een stad
- verontwaardigd over de prijzen
- volledig gejetlagd en desperately op zoek naar een auto...
Maar ook:
- opgetogen over de hopen brochures, wegwijzers en informatie waarmee ze overal rond je oren slaan (easy communication, easy travelling)
en...
- even heel dichtbij Antwerpen dankzij onze rendez-vous met Sarah, Steven en Jade (en maar cafe latte's drinken!)
Nieuw-Zeeland, in de ban van de... natuur!

Tongariro

Een traktatie op...
- een steile klim, uitwaaien op de top, een maanlandschap
- dan een krater: rood in 1000 tinten, en meren in een onwaarschijnlijk blauw
- overdag stappen, zweten en 's avonds nood aan een douche - dus duiken we in ons blootje in een ijskoude rivier…
- 's nachts ontelbare sterren, water in de diepte, borrelend en stomend, sulfergassen...
- en is dat Frodo die we daar tegenkomen, half verdwaald en helemaal alleen, met niets dan een veel te klein rugzakje en een paar versleten teenslippers?
Wellington (part 1)

We kwamen...
- met een lift en gingen er terug vandoor met een auto
- om de zee te zien, en te proeven, cultuur opsnuiven, muziek luisteren op straat, dansen (eindelijk nog eens!)
- Grietje tegen... en haar fiancee, en ze gaf ons ne zaligen dons voor in ons tentje en legde ons op alle mogelijke manieren in de watten...

Picton en Kaikoura
We haalden er...
- een broodje bij de Belgische bakkerij.
- een frisse neus op de ferry van Noord- naar Zuideiland en genoten van de peninsula-walk door grazige weiden en met prachtige vergezichten over de zee, uitkijkend naar walvissen die zich nooit lieten zien...
- vis voor 3 dagen uit de zee, en een crayfish, en sprongen ondertussen zelf nog even in het ijskoude oceaanwater voor een zwemmetje met zeehonden en dolfijnen…

En Ian's baard bleef maar groeien...

Geraldine en Mt Cook

We verslonden...
- onze crayfish, klaargemaakt in de koffer van onze Toyota op een regenachtige avond, op ons gasvureke, en geserveerd met een in de rivier gekoeld flesje wijn… hmmm, kamperen op en top! - steile kilometers - met onze voeten - en zetten ons tentje op op de top, achter een zelfgebouwd muurtje van stenen om het te beschutten tegen de hevige rukwinden (we dachten dat het nooit de ochtend zou halen, maar het doorstond de vuurdoop)
- gletsjers - met onze ogen - en de volle maan vanuit ons tentje 's nachts en uitgestrekte blauwe meren die zorgden voor verkoeling na de inspanning...

Dansey's Pass

We...
- installeerden ons tentje bij de rivier,
- telefoneerden 'ns naar huis met de 700-minuten-voor-10-NZD-kaart (jippie, wat een deal!)
- panikeerden bij het zien van onze eerste possum in de boom boven ons tentje 's nachts
- en fantaseerden over de komende weken door Nieuw-Zeeland en maakten een (weer veel te strakke) planning op...
Dunedin en the Catlins

We ontdekten...
- dat de batterij van onzen auto al heeeeel oud (en dus rap plat) was
- pinguins (na lang zoeken), zeehonden, -leeuwen, albatrossen en dolfijnen (die tot vlakbij den Ian kwamen, hij kon ze horen ademen!)
- ne zaligen backpacker bovenop nen heuvel in een schapenwei in Papatowai
- versteende overblijfselen van een oeroud bos op de vloedlijn en nog levende bomen van 1000 jaar oud
- dat Enid het niet altijd leuk vond om te koken op ne schuppesteel...
Tuatapere en The Humpridge Track

We vertoefden...
- vele uren in het plaatselijke DOC-office vooraleer we beslist hadden welke trekking we zouden doen... Het werd de Humpridge...
- al wandelend in maagdelijke oerbossen, op prachtige verlaten stranden en in alpiene bergvegetatie op de top, met een schoon zichtje...
- een nacht in de superdeluxe DOC-hut met havermoutontbijt inbegrepen en gingen daar 's nachts door regen en wind op den tast op zoek naar de WC (want onze Petzl was ik natuurlijk al lang ergens kwijtgespeeld ondertussen)
- de tweede nacht in een oud schooltje met jagerstijdschriftjes uit de jaren stillekes en een gezellig houtkacheltje, knusjes, wij alleen met z’n twee…

Manapouri
(Niet?) voor sissies :
Een belachelijk gemakkelijke en ietwat saaie trektocht die echter werd opgefleurd door... wat 'wildlife':
Er waren…
- de toffe vogeltjes die ons overal volgden en kwinkelierden in het bos
- de ietwat minder toffe muisjes die 's nachts letterlijk over ons heen kropen in een superschrale DOC-hut en die in mijn dromen werden uitvergroot tot 50-cm-grote-RATTEN (woehaa, krijg nog de kriebels als ik terugdenk aan die nacht!)

Te Anau en Milford Sound

De regen kon ons niet deren: we sliepen in ons tentje en kajakten de sound fjord af, op zoek naar zeehonden. En we voelden ons heeeeeel klein…

Rees Dart

We raakten…
- diep onder de indruk van de glooiende alpiene valleien met besneeuwde bergtoppen rondom
- niet uitgekeken en helemaal stillekes toen we bovenop de Cascade Saddle de diepte in zaten te turen
- lichtjes geintimideerd door die enorme levende gletsjer die langzaam maar zeker (met af en toe veel gedonder en gekraak) de berg af kwam schuiven
- even in paniek toen de wind zo hard begon te blazen dat we ons moesten vasthouden aan het struikgewas om niet weg te vliegen - na een uitglijpartij over een modderig rotspad, raakte ik even ‘m’n nerves’ kwijt en kwam er half snikkend het zinnetje uit: "Dees vin ik echt ni plezant!"… Gieren achteraf, maar toch wel een beetje vies op de moment zelf...

En vergaten ons fototoestel op deze trek, vandaar dus geen foto's...
Fox en Franz Joseph Glaciers en de Welcome Flat

We sloegen...
- een vers zalmke scheef op de zalmkwekerij (lekker!) en maakten dat klaar in de campingkeuken
- deze keer weinig acht op de possum die ons 's nachts weer uit onze slaap probeerden te halen: gewoon omdraaien en verder maffen
- verhit de sandflies van ons lijf toen we probeerden te genieten van de hotpools bovenop de berg, na de lange Welcome Flatwandeling
- ne kilo gehakt in om ne lekkere frikandon met kriekskes klaar te maken voor den Ian zijne verjaardag…

Punakaiki en Blenheim

Pancakes, vijgen en amandelen…

Terwijl we ze in Azie konden eten bij de vleet, konden we de banana pancakes als ontbijt hier wel op onzen buik schrijven (muesli met poedermelk kwamen in de plaats). We kregen er hier wel, op weg naar ons woof-adresje, een aantal versteende te zien: weer een van NZ’s natural wonders, de Pancake rocks - prachtige door de zee uitgehouwen rotsen en kliffen: een resultaat van het continue gevecht tussen bos en zee. En maar goed ook, want anders hadden ze ons na dat weekje bij Gil en Graham helemaal kunnen wegrollen: zeven dagen amandelen en vijgen plukken - en er af en toe een paar opsmikkelen natuurlijk - ontbijt van versgemaakte muesli en yoghurt en fruit uit den boomgaard, lunch van zelfgebakken brood met groentjes uit de moestuin, melk en kaas van de geiten en bovendien een doos vol chocola en ander lekkers vanuit Belgie (danku Monique en Marcel!) lieten wel hun sporen na! Vol en rond en helemaal ontspannen namen we afscheid van deze plek en bedankten Gil voor haar moederlijke zorgen en Graham voor zijn vaderlijke grapjes. We voelden ons net 2 iets te lang bij-mammie-en-pappie-gebleven-twintigers die week!

Nelson en Richmond

En allechance da we ons batterijkes goed hadden opgeladen, want er wachtte ons alweer een nieuw avontuur : Nigel, Rhonda … en hun kroost.
Gezocht en gevonden: het kiwikoppel dat mijn moeder 15 jaar geleden op het dak van een Guatemalteekse chickenbus leerde kennen. Ze hadden zich intussen flink vermenigvuldigd en 3 stevige zonen waren het resultaat… Of we een paar dagjes op ze wilden babysitten?
Het werd een hele belevenis waarbij
- Ian zich uit de voeten maakte naar de Marlborough Sound om de auto te gaan droppen (die we een weekje moesten afstaan)
- ik al wassend, plassend en tuinierend de boel probeerde draaiende te houden.
- de laatste dag het leukst werd toen ‘the boys’ ons allebei – met een stevige kater van het dinertje met de ouders de avond voordien – zo opgedraaid kregen als een Duracelkonijn (aiaiai, m’n kinderverlangens waren weer even helemaal bekoeld toen!). Dus toen we de volgende morgen weer in onze Toyota konden stappen, deed de geur van de vrijheid onze neusvleugels trillen: op naar de...
Abel Tasman

Where nature comforts the disturbed and disturbs the comfortable…

In slaap vallen in ons tentje op het geluid van de golven, zeehonden achtervolgen met de kajak, halfnaakt de zee in duiken, pudding met rozijntjes en reisverhalen bij het kampvuur: het zijn maar enkele van de ‘delights’ van de Abel Tasman.
Onder invloed van de zee werd ik er af en toe zo melancholisch als een Portugees, vandaar dit kleine gedichtje:

Zee
Van tijd
Van komen en gaan
Van afscheid en verlies
Van leven

Golven
Van geluk
Van rust en vrede
Van... deugnieterij

Stilte en turbulentie
Voor de ziel
Zo ver, zo ver weg
Onbereikbaar
Maar zo dichtbij
En vol…

Een van de mooiste ervaringen in Nieuw-Zeeland…
Nelson Lakes

Ne laatsten effort...

Naast prachtige vergezichten, ontdekten we op deze tocht dat sommige bossen toch ook saai kunnen zijn… Misschien hadden we een beetje genoeg gestapt...
Wellington (part 2 en 3), Taupo en Rotorua
Terug naar het Noordeiland: nog snel even...

- op een korte passage langs Wellington, waar het nog een pak warmer was dan in het koude zuiden, ons tentje voor een bijna laatste maal bovenhalen…
- een stevige adrenalinekick krijgen in Taupo met onze skydive (zo vlug voorbij maar oh zo pliezant!),
- zo wak als een weekdier worden in de natural hot swimming pools in Rotorua
- (terug in Wellington, op een van de leuke avondjes met Griet en haar flatmates) beseffen dat we ons het gevoel van ‘morgen moeten opstaan om te gaan werken’ en ‘ijk, daar geen goesting voor hebben’ nog maar heel moeilijk kunnen voorstellen…
Ach, Nieuw-Zeeland en zijn schatten, konden we er nog maar wat langer blijven!

Hallo naar een verslag uitkijkend Vlaanderen...
Deze keer ligt Laos (al heeeeel lang) op tafel, maar vanaf vandaag dus ook te zien op de weblog:
Met...
- culinaire ontdekkingen
- prettig uitgebalanceerde sportprestaties
- onze vaste rubriek wist-je-datjes
- en zoals gewoonlijk beginnen we met enkele algemene feiten:



Algemene feiten



- kolonisatie: Laos is gekoloniseerd geweest door de Fransozen, die hier dan ook enkele smakelijke en vermakelijke gewoontes achterlieten, zoals bagetjes met patee, rode wijn en petanquen. Een westerling wordt hier door de locals dan ook steevast een 'falang' genoemd, een verbastering van het woord 'Francais' (want dat waren immers de eerste 'witten' die hier voet aan wal zetten). 'Francais' op z'n Aziatisch wordt dan algauw 'flangse', en moet dan nadien verder afgekort en geevolueerd zijn tot 'falang'. 't Is een van de woorden die we hier het meest gehoord hebben, meestal in twee- of drievoud a la 'oooh falang, falang, falang!', als we voorbijzoefden op op MTB'skes.
- communicatie: ondanks het A4'tje Laotiaanse vocabulaire dat ik vanbuiten blokte, verliep de communicatie nog steeds met horten en stoten en veel misverstanden. Zo stonden we vaak te knorren, kakelen of loeien als we in een resto ons eten moesten bestellen. 't Pijnlijke was dat dat ook niet altijd verhelderend werkte en je dan van hun gezicht kon aflezen dat ze zich afvroegen of we ze wel allemaal op een rijtje hadden (we kunnen het hen niet kwalijk nemen). We realiseerden ons meer dan eens dat 'geduld een schone deugd is', maar op de duur pasten we ons aan aan de Laotiaanse lay-back en no worries-mentaliteit, want ach, wat maakte het ook uit wat we op ons bord kregen, waar we nu precies heen gingen of hoelang het nog zou duren voor er een bus kwam: dat zouden we wel zien...
Hiernaast een foto'tje van een typisch Loatiaanse menukaart: ontcijfer ze en ontdek de 7 fouten...








- grootste rivier: de heerlijke Mekong (nog relatief proper omdat er eigenlijk geen grote steden aan liggen), waarlangs overal groenten worden verbouwd en waarin en waarop zich het relaxe rivierleven afspeelt, waaraan wij maar al te graag deelnamen: in de Mekong konden we naar hartelust zwemmen, wassen, plassen en ons verfrissen, al dan niet vergezeld en beschaterd door een bende ukkies van ginder.



- meest gegeten: stikie laaj, oftewel sticky rice, oftewel khao Niauw (Ian heeft het recept en de benodigdheden - een soort rieten mandjes - gekocht, ben is benieuwd of hij dat in Belgie ook effectief gaat gebruiken - misschien eindigen ze wel gewoon als lampekapjes op ons koereke...)

- griezeligste ervaring: op 3-daagse trektoch in Noord-Laos, ver van alle beschaving, op wandel met z'n tweetjes door bossen en rivieren... We hadden de vorige nacht in een primitief dorpje geslapen, waar we niet zo vriendelijk onthaald waren (de mensen hadden daar precies al 't een en 't ander meegemaakt met 'falangs') en 's morgens nogal halsoverkop vertrokken waren: snel weg van daar. Onderweg waren we al enkele gebricoleerde wegversperringen gepasseerd en hadden reeds een sterk vermoeden dat we eigenlijk fout zaten, maar geen goesting om langs dezelfde weg terug te keren (terugkeren, da's voor sissies, he). En toen kwamen we langs een teken (een ster gevlochten uit bamboe, 'k had er een foto van ma 'k vind 'm ni meer), ons afvragend welke lugubere betekenis daar misschien wel achter zou zitten...
We negeerden het teken en gingen toch verder tot we uitkwamen op een verlaten en blijkbaar recentelijk afgebrand dorpje, waar nog slechts enkele hutjes overeind stonden en met voor de rest niets dan zwartgeblakerde bomen en hoog opschietende grassen en kruiden - het geheel deed een beetje heksachtig aan, en 'k vond dat toen nog wel plezant spannend. 't Vreemde was wel dat alle paden er opeens ophielden of zo sterk overwoekerd waren door struikgewas dat we er onmogelijk nog doorkonden. Na een verwoede vind-je-weg-door-het-struikgewaspoging, moesten we dus wel toegeven aan de enige overblijvende optie: terugkeren... Net voor we terug langs het 'lugubere teken' moesten viel er opeens... KRAK KRAK, met veel geluid een grote boomstam om. Huh? Er was geen mens of dier in de buurt... Vreemd. Een vaag gevoel van eventuele boze geesten van overledenen in dit afgebrande spookdorpje bekroop ons... En wij maakten dat we daar wegkwamen. Tja, 'k weet 't, 't klinkt een beetje als het scenario voor ne slechte griezelfilm, maar als je zo 4 maanden in bijgelovig Azie hebt rondgereisd, begin je zelf ook een beetje zo te denken...

- genantste ervaring: op diezelfde trektocht, in een dorpje met wel heel vriendelijke mensen, waar we de eerste nacht verbleven, zaten we 's avonds met z'n alleen rond het kampvuur... Opeens kregen de kinderen Ians beenhaar in 't oog en werd dit met veel gejoel bestudeerd en bepoteld, ook door de vrouwen. "Grappig toch dat die 'falangs' zoveel haar op hun lijf hebben, he." Ik zag het al aankomen en moest er toen ook aan geloven natuurlijk... Schoorvoetend heb ik toen mijn broekspijp een klein beetje opgestroopt en hen een snelle blik laten werpen op mijn beenhaar, want 'k moet toegeven dat ik op dat moment bijna kon concurreren met den Ian zijn weelderige begroeiing... (hierbij geen foto's).

- meest toeristische daad: met de binnenkant van een tractorband de rivier afdobberen (of tuben, zoals dat heet) in Vang Vieng, een dorp ten N van Vientiane, waar er in elk restaurantje een grote TV staat om DVD's op te bekijken en waar Beer Lao gezopen wordt alsof het limonade is...
Dat tuben ging zo: het eerste halfuurtje rustig dobberen en genieten van de uitzichtjes op de limestonerotsen, na een uurtje beseffen van "damn, da's toch wel frisjes da water" en na 2 uur met blauwe bibberlippen het water uitstappen met tractorband en al en de laatste km te voet afleggen, met een gevoel van: 'verdekke, we hebben ons hier weer in 't zak laten zetten he'. Maar buiten de 2 sportieve Aussies, Dustin en Amanda, die mee met ons op dobbertocht gingen, deelde geen enkele andere toerist dit gevoel... Wij waren blijkbaar de enigen die aan het tubingavontuur begonnen waren zonder het 'geheime recept' ervan te kennen: 't was blijkbaar de bedoeling eerst een flinke hap spacecake of wat champignonnen naar binnen te werken alvorens je de rivier opging. En je dan tijdens de toch vol te gieten met Beer Lao... Succesvol trippen verzekerd: als we dat hadden geweten! ;-)

- Stoerste daad: ons door de HAPPY-menukaart laten verleiden... met als gevolg dat we alletwee eerst heel licht werden en toen heel zwaar en toen met grave desorientatieverschijnselen bijna de weg naar de Mulberry Farm (waar we verbleven) ni meer terugvonden... Een unieke ervaring...




Culinaire ontdekkingen





De happy-menukaart was zeker niet onze enige en beste culinaire ontdekking in Laos en hoewel de sticky rice ons soms de oren uitkwam, deden we in Laos genoeg verfrissende culinaire ID'tjes op om nog jaren van na te genieten. Om jullie mee te laten proeven, hierbij enkele gerechtjes om thuis te proberen... Het geheim: het zit 'm allemaal in de kruiden...



- noodlesoep: niet te versmaden voor deze 2 bikers als stevige oppepper voor onderweg, steevast vergezeld van ne pepsicola voor wa extra suikers...
Maak een bouillon van kip, koriander, look, gember, bieslook en stukjes pijpajuin, voeg wat chinese kool, tofu, beef, kip of porc toe. Serveer met een schaaltje rauwe prinsesseboontjes, sla en munt. Supersimpel, maar heeeeeel lekker.
- pompoensoep met gember: geproefd op de Mulberry Farm - een nobel initiatief (de Farm, niet de soep) van een oude Laotiaan - waar ik als vrijwilligster een paar avondjes Engelse les gaf, mudbricks mee versjouwde voor een zadenopslagplaats en mee hibiscusbloemetjes pelde voor thee...
Ajuintje stoven, wat verse gember en een pompoentje erbij, laten pruttelen, water toevoegen, peper en zout en klaar is Kees.
- pumpkin curry: voor 't eerst gegeten in Muang Ngoi, een rustig dorpje langs de Mekong met veel kippen, een klooster, kano's en hutjes met hangmatten, en nadien in nog vele honderden variaties gegeten... We aten hier ook voor de eerste keer gedroogd Mekong-wier... (zie foto links)
Stoof blokjes pompoen (ev. samen met wat ajuin, aardappel, spruitjes, linzen of wortelen) en voeg een blikje kokosmelk toe. Kruiden met currypoeder, look, ... (naar smaak).
- munt-omelet: 't is eens wat anders... Gespot in het onvriendelijke dorp op de 3-daagse trektocht in N-Laos. 't Waren grofzakken, maar koken konden ze daar dus wel, volgens simpele maar overheerlijke concepten...
Eitjes klutsen met wat verse muntblaadjes, bakken in de pan, kruiden naar smaak met peper en zout.
- citroengrasthee: geproefd bij 't ontbijt in Luang Prabang, vlak voor we aan een 60 km fietstocht naar een aantal watervallen reden. Luang Prabang is trouwens een zalige stad, omdat je er alles hebt voor de toerist, van lekker eten tot cultuur (bv. de monniken die er overal in hunnen oranjen tenue rondlopen) tot lekker souvenirtjes shoppen, maar je de rivier maar hoeft over te steken om weer in landelijk Laos te zitten...
Tja, supersimpel: neem een stukje citroengras (in Antwerpen wel te vinden in de Sun Wah), overgiet met kokend water en voeg eventueel wat suiker toe (hetzelfde kan je doen met stukjes verse gember en wat honing).
- appelmilkshake met kokosmelk: tijdens een dagje uitrusten in Pakse, onze laatste stopplaats in Laos, die we aandeden na het Bolavenplateau - met zijn heerlijke eigenwijze en ietwat naar chocolade smakende koffie - bedwongen te hebben met de fiets. In Pakse lieten we op een marktje door een plaatselijke Walter ons funky Myanmarse kerstlichtjes (die het natuurlijk al begeven hadden) en ons boxke voor den I-pod (da ik tweedehands kocht en veel te duur betaalde volgens den Ian) herstellen.
Kokosmelk en een appeltje mixen en lekker opslurpen door een rietje...
- Lao salad met honingvinaigrette en steamed fish in banana leafs: een favorietje, ontdekt op de 4000 Islands, een groep eilanden en eilandjes in een verbreding van de Mekong: zand, water en natuur, schoon...
Snijd een hardgekookt eitje in 4, schik op een paar blaadjes sla, samen met wat komkommer en tomaat en overgiet met een vinaigrette van olie, azijn, honing, peper, zout en verkruimelde pindanootjes. De steamed fish is iets moeilijker denk ik in Belgie (denk niet dat daar bananaleafs te vinden zijn, tenzij jullie je kamerplanten willen plunderen) maar het concept is een witte visfilet laten gaarstomen met wat citroengras en/of limoenblaadjes (volgens mij is een microgolfoven hier supergeschikt voor)...Njammie.



Verder aten we nog veel
- banana pancakes (minstens elke dag 1, tot we fkes een overdosis hadden gehad, en dan terug)
- sticky rice, met papaya-salad en vis op de BBQ bv. in Vientiane, de hoofdstad die je geen hoofdstad zou noemen, zo rustig is het er;
- ... en ook wel kippensoep met rode bosmieren op een full moon festival in Champasak: dit is geen grap, het staat trouwens op tape, moesten jullie ons niet geloven...














Prettig uitgebalanceerde sportprestaties



Over 't algemeen en dus ook wat 't fietsen betreft, vonden we in Laos zo wat meer ons ritme. Den Ian z'n ritme lag, zoals gewoonlijk, ietske hoger dan dat van mij, dus heb ik voor de route van Vang Vieng naar Luang Prabang verstek gegeven en in de plaats wat meegeholpenen Engelse les gegeven op de Mulberry Farm en een bus gepakt naar Luang Prabang. Fietsen in Laos was zo voor ons allebei een genot, mede omdat 't heel den tijd schitterend weer was (we willen jullie ni jaloers maken, maar we waren content toen het eindelijk is 2 dagskes bewolkt was) en er overal genoeg overnachtingsplaatsen waren. En bovendien bleven we zo lekker strak, ondanks onze dagelijkse banana pancake en Beer Lao. Als bewijs dat er in Laos nog heel wat afgefietst werd, deze elegante foto in ons fietsbroekskes (op verzoek van 1 van mijn zusjes): schoon he!















Een kleine schets van wat we zoal tegenkwamen onderweg:
- kindertjes die in hun blote poep de straat op komen rennen en beginnen te wuiven totda we schrik kregen dat hun pollekes deraf zouden vallen en die vanuit huizen, bomen en stroompjes 'SABAIDIE!!!' roepen...
- kippen die naar alle kanten wegstuiven als je eraan komt, waarbij er - net als je dacht dat ze allemaal veilig weggevlucht waren - toch altijd nog eentje van gedacht veranderde en ineens de andere kant begon uit te rennen, om dan net niet geplet te worden onder ons voorwiel.
- megadikke eenden met hun kroost, die in tegenstelling tot de kippen gewoon midden op de weg bleven zitten
- waterbuffalo's
- limestonerocks
- gezellige dorpjes
- en af en toe bereikten er heerlijke spaghetti- of gebakken-gehaktgeuren onze neus, zonder dat er ook maar een huis of dorp in de buurt was... We vermoeden sterk dat er in Laos iets zoals een spaghetti-met-gehaktboom of -struik groeit...


En dan nu over naar de...

Wist je datjes...

Over de Laotiaanse fauna en flora:
Wist je dat...
- er volgens ons in Laos reuzehoutwormen zaten, omdat we ze konden horen bijten in het hout (achteraf bekeken kunnen het ook een soort krekels geweest zijn)
- ze een kat hier een "me-auw" noemen en dat bijna alle Laotiaanse katten een stuk staart missen
- de haan hier de hond verslaat als meest luidruchtige dier
- de nationale boom hier een prachtige boom met heerlijk geurende witte bloemen is - de frangipaniboom - hoewel de meest geziene boom ongetwijfeld de teak-boom is (zie foto)





- ze op Don Det (1 van de 4000 eilanden in de Mekong in 't zuiden van Laos) bruggen maakten van oude treinsporen die de Fransen hier achterlieten, en er daar ook met uitsterven bedreigde Irawaddy-dolfijnen zitten, die wij hebben gezien...














Over Ian en Enid:
Wist je dat...
- je Ian keigoe gezind kan maken met een tasje echte koffie (en een stevig ochtendhumeur niet uitgesloten is zonder dat tasje)
- we hier voor de eerste (en voorlopig enige) keer echt verbrand zijn geweest, tijdens het fietsen, vanwege een bus thaise 'wanna-be'-zonnecreme.
- Enid hier af en toe sterk de lesgeefkriebels kreeg en dan op de bus heftig begon te brainstormen over lesgeefID-tjes of in een verlaten schooltje 't ni kon laten om ff voor de denkbeeldige klas te gaan staan (beroepsmisvorming zeker?)
- er hier af en toe ook wel is gewoon lekker melig romantisch gedaan wordt. Sommige plekjes vragen er gewoon om... (zie foto links)





- den Ian zijn haar al zo lang was geworden dat em 't in een staartje kon doen.
- ik keifier was op mezelf toen ik in 't Laos kon vragen welke de bananen- en welke de ananasshake was toen ze die kwamen brengen
- er van ons strak Laotiaans fietsfigureke al ni meer veel overbleef na een tiental dagen Bangkok en Auckland (maar er wordt aan gewerkt hier, in al die Nationale Parken)









Tot slot...
In Laos kwamen we tot rust, vonden we het goede ritme, spendeerden we 6 weken en genoten er enorm van.
- 'Is er dan niets dat jullie daar gemist hebben?'
- 'Jawel, platte kaas met bruine suiker bijvoorbeeld. En jullie af en toe natuurlijk. Nu en dan stak ook de goesting in een goei Antwerps feestje en een stevig (Afrikaans) danspasje wel is de kop op. We probeerden dit dan te compenseren met de Laotiaanse 'festivals', waar we getrakteerd werden op... kippensoep met rode bosmieren en traditionele dans/toneelvoorstellingen (zo sierlijk dat die dansers kunnen bewegen met hun armen!), maar waar de interactie met het publiek toch beperkt bleef tot vooral veel bier en lao lao (een soort whisky) drinken en wat ingetogen en beschaafd heen en weer geschuifel op karaokenummers... Ach ja, we maken da wel goe als we terug zijn, he... (we beseften verdikkeme onlangs da we al over den helft zitten...!)
Rest ons nog 'de moraal van het verhaal'...
- 'Wat hebben de spelende man en vrouw hier vooral geleerd?'
- 'Geduld (is een schone deugd), bescheidenheid (maakt ne mens zoveel schoner) en geld spenderen (is een kunst, voor deze 2 af en toe toch ietwat krenterige budgetreizigers)'
Besos en knuffels,
Enid en Ian

Wat er gebeurde voor Laos...



We vierden Nieuwjaar in Nong Khai na een weekje gerelaxed te hebben op Koh Wai, een eiland ten Z van Bangkok. Thailand is een explosie van tropische smaken en kleuren. We zagen er onder andere dit...

Een klein prijsje (postkaartje misschien?) voor degene die kan raden wat het is...

Myanmar
uw geduld wordt beloond...

Ons vorige verslag werd door sommigen onder u als 'iets te sappig' bestempeld, vandaar vanaf nu enkel nog ...

De droge feiten:

hoofdstad: Yangoon
oppervlakte: 675 000 km2
inwoners: meer dan 47 miljoen
inw/km2: 70
godsdienst: boeddhisme
regering: militair en corrupt
nationale heldin van het volk: Aung San Suu Kyi
gesproken talen: Burmees ( + gebarentaal en 'Point it-language om met ons te communiceren; sjonge, de communicatie hier in Azie loopt toch niet altijd gesmeerd!)
geleerde Burmese woordenschat: mingalaba! (hallo!) en tchezudin bade! (thank you very much!) - zielig he...
klederdracht (voor jong en oud, man en vrouw, dik en dun): de laungghi, een lange kokervormige lap stof die bovenaan op eigen maat wordt vastgeknoopt (pittig detail: wordt gedragen zonder onderbroek, hihi, lekker gemakkelijk als je moet... - oeps, sorry)
ontbijt: steevast 2 witte getoaste bokes met 2 eieren en een stuk of 4 bananen, lekker heavy!
lekkerste vrucht: papaya
meest gegeten: bananen, bananen en nog is bananen - krachtvoer! (soms met wat overheerlijke verse honing erover, hmmm!)
meest gezien: ongelofelijk veel bloemen!
grootste frustratie van Enid: 'de vrouw is hier minderwa-ardig, wa-ardig, wa-ardig' - grrrr!
grootste frustratie van Ian: als de mensen niet willen afbieden omdat ge nen toerist zijt
meest spirituele ervaring (Enid): bezoek aan de tempel van de 37 nats (natuurgeesten) en ff knielen voor 1 van de honderden boeddhabeelden daar, eentje in een klein minitempelke, gewoon, om is te voelen hoe dat da voelt...
Kerstmisachtigste daad: van die heerlijk kitchy kerstlichtjes kopen die flikkeren gelijk zot en met alle kleurekes van de regenboog (en die dan gebruiken als sfeerverlichting op ons hostalkamer...)
onaangenaamste besef: dat het geld van al de talrijke package tourists in Myanmar rechtstreeks naar de regering gaat...
leukst ontmoete reizigers: Sabina und Renee, aus Switserland, echt een tof koppel
verontrustendste ontmoeting: de Indische familie die ons in Yangoon met hun pick-up naar de luchthaven bracht en die ons voor we 't goed en wel beseften deden beloven dat hunne zoon, die 'binnenkort' naar Belgie zou komen om daar werk te zoeken, zeer welkom was in ons huis (voor een paar dagjes, bedoelden wij, maar de Indiers interpreteerden dit iets anders: 'tot hij werk gevonden heeft en zelf een kamer kan betalen'). Ahum, hopen dat Saartje en Nico binnenkort geen ongewenst bezoek aan de deur krijgen ;-)

De wist-je-datjes

Wist je dat Birmezen

- soms een vampierachtige aanblik hebben door het rode sap van de pruimtabak die ze kauwen
- bijna altijd lachen (met of zonder rode tanden)
- groene sigaartjes roken die best lekker ruiken
- te pas en te onpas boeren laten
- eender waar of wanneer luid beginnen rochelen
- iemand roepen met het geluid dat wij maken om een kat te lokken
- nooit een echte baard hebben, maar wel heel fier zijn als ze 3 lange baardharen hebben kunnen sparen, die ze dan zwierig opzij kammen
- met 3 of 4 op een brommertje kruipen en zo overal komen
- 'tanaka' op hun gezicht smeren tegen de zon en als make-up




Our sweetest experiences:

- 25/11: cruisen met ons fietskes in en rond Mandalay, tempeltjes bezoeken, zonsondergang vanop de langste brug, en het toeristische regeringsrestaurant vermeden door in een klein local resto'ke te eten. Ha! Fijn daggeske.
- 27/11: sunset vanop kloosterberg in Thipaw
- 28/11: fietstochtje rond Thipaw en walvisje spelen met enkele pagadders van ginder in de hot springs in een klein superidyllisch landelijk dorpje daar in de buurt; de natuur kan toch zo schoon zijn!
- 29/11: overwinningsgevoel na de eerste steile klim met de fiets aan Gok Teik, op weg van Thipaw naar Mandalay
- 5/12: fietsen rond en picknicken aan Inle Lake, terwijl de mensen en waterbuffels nieuwsgierig voorbijkomen, op weg naar huis na een dag werken op het land
- 9/12: het rurale leven opsnuiven op een wandeling door de bossen en velden rond Kalaw, onderweg wat zitten mijmeren (gelijk een oud koppeltje) onder ne groten boom en den dag afsluiten met whisky en Starcola op de tonen van - u raadt het nooit - de Vengaboys!
- 16/12: rasechte Indische lhassi's drinken in Yangoon (zo nog met van die vellen in, hmmm, heerlijk!) en op zaterdag 'biryani' eten bij den Indier (soort tricolore rijst met kip en heerlijke kruiden) - moeten toegeven dat het Indisch eten ons toch heel erg aantrekt...

Our sour experiences:

- 23/11: voor de eerste keer ons fietsen 'vliegklaar' maken op de luchthaven in Chiang Mae, tegen de klok in, met een schare omstaanders en zonder de benodigde sleuteltjes (maar ze hebben de vlucht zonder schrammen doorstaan, zene, en dan besefte weer da ge als Westerling toch zoveel belang hecht aan materie en u soms zo druk kunt maken over ne nix he :-), gewoon vertrouwen hebben en berusten, en dan wordt het leven zoveel stresslozer, moeten we onthouden voor als we terugkomen ;-)
- 1/12: na een redelijk saaie dag fietsen over de highway number 1 in de blakke zon, moeten slapen in een unlicensed guesthouse, waar normaal geen toeristen mogen blijven, en dus ook hyperbasic. Tot daar nog aan toe, maar we mochten ook onze kop ni meer laten zien buiten, na daar ingecheckt te hebben, uit schrik voor de politie, terwijl het dorp overduidelijk uit de bol ging op een festival... Frustrerend!
- 4/12: Enid: fietsen van Kalaw naar Inle Lake na een slapeloze nacht met koorts en ge-weet-wel... (goe zot! Gelukkig was 't wel vooral bergaf)
- 6/12: Ian: wordt er enkele dagen later, met identieke, maar nog iets hevigere symptomen, van verdacht malaria te hebben, doch na een prik in de vinger en bloedtestje in het lokale hospitaal bleek dit gelukkig vals alarm te zijn...
- 8/12: terugtocht met de fiets vanuit Inle Lake naar Kalaw: deze keer vooral bergop dus, terwijl de zon ongenadig op ons kopkes brandt en de vrachtwagens ons vrolijk toeterend voorbijsteken, telkens een gore wolk van uitlaatgassen achterlatend, en met een zere poep en rug, zucht... (Enid: 'toen vroeg ik me wel even af waar ik in godsnaam mee bezig was')
- 12-15/12: ons hostal in Bagan, waar we de enige gasten waren en waar we constant op de voet gevolgd werden door de staff, die mee naar ons kamer ging om daar het licht voor ons aan te doen, die per se zelf ons fietszakken wou dragen en onze was wou ophangen... Allemaal heel goed bedoeld, maar uiterst vermoeiend voor een Westerling die snakt naar een beetje privacy en gewoon gerust gelaten wil worden!

Our sweet & sour experiences:

- 26/11: treintocht naar Thipaw in ordinary class: hobbel hobbel op een hard bankske in nen tjokvolle wagon, maar echt wel op en top tussen de Birmezen en met schoon vergezichtjes - onderweg te veel gesnosseld van rondlopende verkopers en daarvan ziek geworden... (eigen schuld, dikken bult, zekerst?)
- 29/11: na onze allereerste fietsdag aankomen in een gezellig klein dorp, met bijhorende dorpsgek die ons wilde voorstellen aan de hele buurt en ons liet proeven van een aantal lokale specialiteiten (milk tea en gefrituurde groentjes, wel njammie), maar geen licensed guesthouse te bespeuren, dus werd het een nachtje 'kloosteren': slapen op een dekentje op de harde koude vloer en om 4u 's morgens onverbiddelijk gewekt worden door 24 gongslagen: wakker worden!
- 2/12: tocht boven op het dak van een pick-up, met prachtige zichten, door kleine afgelegen dorpjes over een megahobbelige weg, met ons fietsen hotsend en bonkend mee bovenop dat dak gebonden, om dan in 't donker helemaal groggy aan te komen in Kalaw, hehe..., en de volgenden dag in de reisgids te lezen dat het absolute not done is voor vrouwen om bovenop het dak van een pick-up te kruipen omdat ge dan met uw 'vieze vuile vrouwenvoeten' boven de gezegende hoofden van de mannen zit die zich in de pick-up bevinden... - oeps!
- 7/12: boottocht op Inle Lake: vanwege het hoge toeristische gehalte een echte afknapper: ge vaart rond om te gaan spieden in de huizen van de lake-bewoners en wordt van de ene winkel naar de andere gebracht, in de hoop da ge daar vanalles koopt, en om het plaatje compleet te maken hadden we als bootgezellen nen Duits op leeftijd en een koppel superplatte Finnen (de eerste en enige woorden die de Finse vrouw kon zeggen in het Birmees waren 'Ik moet vaak kotsen' - hmmm, tof), maar... ondanks dit alles was het toch ook wel interessant (een weverij bezocht bv., waar ze kleren maken van draden uit de stengels van lotusbloemen!) en hebben we op 't einde een heerlijk verfrissende duik genomen in Inle Lake, tot groot jolijt van de aanwezige Birmezen, want 'er heeft hier nog nooit een toerist gezwommen' en 'doet da nog is, zo duiken?'. Leuk.
- 10/12: zware, uitputtende fietstocht met veel ups en downs vanuit Kalaw naar Meikhtila, waar we bij aankomst onverwachts getrakteerd werden op ne prachtige zonsovergang boven een meer (wisten niet dat ze daar een meer hadden?) - spijtig zijn de foto's daarvan op mysterieuze wijze gedeleted)
- 12/12: beklimming van de opperheilige Mount Popa, vol apenkak en -pis, en vlooikes en wie weet wa nog meer, echt een supergore plaats, maar 't uitzichtje mocht er wezen...

Bangkok





Stad van extremen.







Culinair experimenteren hoort erbij. Voor dit plaatselijk hapje hebben we toch even gepast.


Bangkok werd de ideale tussenstop om een vliegticket naar Myanmar te kopen en ons een fiets en fietszakken aan te schaffen voor 4 weken fietsen in Myanmar.