MONGOLIE

20 dagen geleden lieten we het lelijke en onsympathieke Ulaan Baatar achter ons en gingen we op pad naar het verre westen van Mongolie.

We huurden een supercamionette (een Russische UAZ Furgon, oorspronkelijk enkel gefabriceerd voor het Russische leger, maar nu ook massaal gebruikt in moeilijker te bereiken gebieden in Mongolie), kregen een chauffeur die zijn weg in deze uitgestrektheid kent, kregen ook een gids mee die voldoende Engels sprak, propten de koffer vol met droge voeding kassa 4, tentjes, slaapzakken en vurekes en even later tuften we samen met onze Borgerhoutse metgezellen Nick en Anja de weidsheid van Mongolie in.

Het is grappig hoe snel je in het platteland zit na de hoofdstad verlaten te hebben. En nadien kom je gewoon nooit meer een stad tegen. Hooguit een spookachtig dorp waar er gras groeit in de straten, iedereen zijn water haalt uit een waterput en je op zoek moet naar het plaatselijk winkeltje voor een oudbakken brood, een fles vodka of een pot namaakconfituur.

Het grootste deel van de trip brachten we al rijdend, hotsend, klotsend en bijna ook kotsend (tegelijkertijd lezen en rijden ging dus niet) door. Al na de eerste dag zagen we geen asfalt meer en reed ons buske over zandwegen met enorme putten, stenen, rotsen, zand, rivieren, enz. Allemaal heel tof, maar ook enorm vermoeiend. Maar op die manier kregen we natuurlijk wel behoorlijk wat te zien.

Zoals:
- onophoudelijke steppelandschappen
- enorm uitgestrekte vlaktes waar je met het busje doorheen rijdt en je je heel nietig voelt
- bergen in verschillende kleurtinten van bruin naar rood, roos, blauw...
- zot wegrennend vee
- frisse meren met of zonder muggen
- allemaal toffe beesten zoals yaks (we hebben er ook 1 gemelkt), kamelen, paarden, geiten en schapen, enorme roofvogels overal waar je kijkt en al die beesten lopen zomaar vrij rond (geen hekjes, draad of kotjes) en ze staan op de meest afgelegen en maffe plaatsen. Hoe vindt een Mongool in godsnaam zijn kudde vee terug?
- ovos (gebedsbergjes versiert met blauwe linten) op elk hoog punt of bijzondere plek. Voorbijgangers lopen hier 3 maal klokwijzerzin rond en offeren dan een fles vodka, een stuk kaas, een stel krukken, een aansteker, ...eender wat je op dat moment kwijt wil. Soms hadden die ovos wel wat weg van een plaatselijk stort.
- een reuzeduin van 200 km lang met een koppel kamelen erin en een schreeuwend kamelenjong (en echte traantjes he)
- duizenden gers waar we af en toe werden uitgenodigd op de thee, sliepen of airag (gefermenteerde paardemelk) gingen kopen
- een krachtige waterval waar we uren onze geimproviseerde vislijnen uitgooiden en uiteindelijk een povere 200 gram forel vingen (wel superlekker ter afwisseling van het dagelijkse schapenvlees/vet)
- het grootste kuuroord in Mongolie waar hordes zieke Mongolen voor een paar dagen kwamen logeren en voortdurend heet water dronken van verschillende bronnetjes (elke bron had specifieke geneeskrachtige werkingen, maar eigenlijk zijn alle bronnen gewoon afkomstig van 1 en dezelfde hoofdbron; erg grappig). Een verblijf aan dit kuuroord begon steevast met een bezoekje aan de plaatselijke dokter die dan een menu van te drinken bronnen opstelde, al naargelang je klachten.
- een badplaats in het midden van een woestijnachtig landschap (geen boom te bespeuren) en lichtjaren verwijderd van eender welke stad of dorp, waar de mensen op een strandlaken liggen te zonnen en in een meer zitten te plonsen, met 50 meter verder een kudde kamelen die hetzelfde aan het doen is.
- magische plekjes, zoals in een afgelegen vallei in het verre westen waar we logeerden bij een gerfamilie die de enige boom in de vallei voor hun ger hadden staan (hun kat sliep in die boom).
- massa's lege vodkaflessen die blinken in de zon en botten van dode geiten, kamelen en paarden, gedurende de ganse trip

Geretikette
In een ger heerst een welbepaalde gedragscode die je al doende aanleert.
Zo mag je bijvoorbeeld niet door de deur naar binnen gluren of op de drempel van de deur staan. Een ger betreed je in 1 vlotte, vastberaden beweging alsof je er al 100 keer geweest bent. En je gaat ook langs links binnen.
Slapen doe je in een ger met de voeten naar de deur, uit respect voor het altaartje dat meestal tegenover de deur staat.
Als het regent en ook op bepaalde dagen van de week mogen er geen melkproducten de ger verlaten. Als je paardemelk of kaas wil kopen, doe het dan op een hemelsblauwe en juiste weekdag.
Neerzitten doe je rechts van een persoon die ouder is dan jij.
Er wordt niet door de keuken gelopen. De keuken is een stoof in het midden van de ger met een houten stutpaal langs elke kant. Owee als je hier door passeert.

Nomadenbestaan
Mongolen die in een ger wonen en voortdurend met hun kuddes vee onderweg zijn, blijven gemiddeld 1 tot 2 maanden op dezelfde plek. Dan wordt de ger opnieuw opgetuigd en vastgemaakt op kamelen, paarden, yaks of een jeep en gaat de familie naar een volgende plek.

Wij hebben die 20 dagen ook als nomaden doorgebracht door in ons tentje te slapen (ook een keer in een ger).

Mongoolse cuisine
Mongolen eten vlees. Minstens 3 keer per dag. Ze trekken hun neus op voor groenten en vinden vegetariers erg bizarre mensen. Het vlees is zo goed als altijd schaap, waarvan 80% vet en 20% vlees. Verder wordt er heel de dag door melkthee en airag gedronken. Als je op de thee wordt uitgenodigd krijg je oud brood en gedroogde kaas aangeboden. Het went, maar na 20 dagen ben je blij dat je nog eens iets anders kan eten. Wij maakten vaak ons eigen potje klaar, om af en toe te ontsnappen aan de Mongoolse plattelandskeuken.

Bergtocht in het westen
In het uiterste westen zijn we 2 dagen de bergen ingetrokken. Echt enorm de moeite. Alleen al om er te geraken met het buske. Een kronkelend weggetje door canyons, riviertjes, over rotsen en zand. Het buske is 4 keer moeten stoppen met een oververhitte motor. Na 5 uren zwoegen hadden we de ger bereikt, vanwaar we de trektocht begonnen. We zagen sprookjesachtige rotsformaties zoals je die ook in Capadocie vindt, supermooie meren en in de verte bergen met sneeuw op.

Paardrijden
We zijn ook een dag gaan paardrijden. Het eerste halfuur verliep verdacht vlot en toen besliste mijn knol om mij eraf te gooien en heel de weg naar de vertrekplaats terug te lopen. De gids erachter aan. Na een uur, min of meer bekomen van de val en compleet ontnuchterd (smorgens vroeg opgestaan na een gezellig avondje met wat kampgenoten), stond de gids er terug met het paard en zijn we verder gegaan. Wel een fijne tocht. De dagen erop stijf geweest op plaatsen waar ik niet wist dat er spieren zaten.